วิกฤตเงียบ “โรงเรียนเอกชนไทย” : ค่าเทอมค้าง 2,100 ล้าน โรงเรียนปิดแล้วกว่า 60 แห่ง

เศรษฐกิจซบเซา เด็กเกิดน้อย สองแรงกดดันพร้อมกัน — และนี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้น

EDUZONES | รายงานพิเศษ | 12 มิถุนายน 2569 โดย กองบรรณาธิการ Eduzones | อ้างอิงข้อมูล: ปส.กช., สช., สพฐ., สศช., สำนักงานสถิติแห่งชาติ

ในยามที่เศรษฐกิจไทยยังคงอยู่ในภาวะฟื้นตัวช้า ผลกระทบไม่ได้หยุดอยู่แค่ร้านค้า ธุรกิจ หรือกำลังซื้อของประชาชนทั่วไปเท่านั้น หากแต่กำลังแทรกซึมเข้าสู่ “ระบบการศึกษาไทย” อย่างเงียบเชียบและรุนแรงมากกว่าที่หลายฝ่ายตระหนัก

ตัวเลขล่าสุดจากสมาคมคณะกรรมการประสานงานและส่งเสริมการศึกษาเอกชน (ปส.กช.) ที่เปิดเผยเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2569 โดยนายศุภเสฏฐ์ คณากุล นายกสมาคม ชี้ให้เห็นภาพที่น่าวิตกอย่างยิ่ง — ค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระสะสมทั่วประเทศมีมูลค่ารวมกว่า 2,100 ล้านบาท และมีโรงเรียนเอกชนที่หยุดดำเนินการหรือปิดกิจการแล้วไม่น้อยกว่า 60 แห่ง ตามข้อมูลที่ ปส.กช. รวบรวมได้ ณ เวลานั้น ทั้งนี้ตัวเลขดังกล่าวยังไม่ครบถ้วน 100%

“วิกฤตโรงเรียนเอกชนครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ปัญหาธุรกิจ แต่คือสัญญาณเตือนของระบบการศึกษาไทยทั้งระบบ”

Eduzones ได้รวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึกจากหลายแหล่ง เพื่อฉายภาพที่ครบถ้วนกว่าที่เคยนำเสนอ — ทั้งมิติเศรษฐกิจ ประชากรศาสตร์ นโยบาย และผลกระทบที่กำลังถาโถมโรงเรียนเอกชนไทยพร้อมกันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

1. ขนาดของปัญหา — ตัวเลขที่ต้องทำความเข้าใจ

ก่อนจะวิเคราะห์สาเหตุ จำเป็นต้องทำความเข้าใจกับ “สเกล” ของปัญหาก่อน

ประเทศไทยมีโรงเรียนเอกชนในระบบประมาณ 3,800–4,000 แห่งทั่วประเทศ (ขึ้นอยู่กับนิยามและปีข้อมูลของแต่ละหน่วยงาน) ดูแลนักเรียนกว่า 1.8 ล้านคน หรือประมาณ 20% ของนักเรียนในระบบการศึกษาทั้งหมด

ตัวชี้วัด	ตัวเลข	แนวโน้ม
โรงเรียนเอกชนในระบบ (ประมาณ)	~3,800–4,000 แห่ง	ลดลง
นักเรียนในโรงเรียนเอกชน	~1.8 ล้านคน	ลดลง
สัดส่วนจากนักเรียนทั้งหมด	~20%	ลดลง
โรงเรียนเอกชนหยุดดำเนินการหรือปิดกิจการ (ปี 2569)	≥60 แห่ง	เพิ่มขึ้น
ยอดค้างชำระค่าเทอม	>2,100 ล้านบาท	เพิ่มขึ้น

สิ่งที่น่ากังวลกว่าตัวเลขที่เห็น คือ “สิ่งที่ยังไม่ถูกสำรวจ” เนื่องจากตัวเลข 2,100 ล้านบาทเป็นเพียงข้อมูลที่รวบรวมได้ไม่ครบ 100% ยอดค้างชำระจริงอาจสูงกว่านี้มาก และโรงเรียนเอกชนหลายแห่งอาจกำลังประสบปัญหาโดยไม่ได้รายงานเข้าระบบ

2. สองแรงกดดันพร้อมกัน — “เศรษฐกิจ” และ “ประชากร”

สิ่งที่ทำให้วิกฤตครั้งนี้แตกต่างจากวิกฤตในอดีต คือโรงเรียนเอกชนกำลังเผชิญแรงกดดันสองทิศทางพร้อมกัน ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นในลักษณะนี้มาก่อน

2.1 วิกฤตเศรษฐกิจ — ผู้ปกครองจ่ายไม่ไหว

ข้อมูลจากสำนักงานสถิติแห่งชาติพบว่า ภาระค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาของครัวเรือนไทยยังอยู่ในระดับสูง ขณะที่รายได้ครัวเรือนหลายกลุ่มยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ พฤติกรรมของผู้ปกครองจึงเปลี่ยนแปลงในสามรูปแบบหลัก

ย้ายบุตรหลานจากโรงเรียนเอกชน → โรงเรียนรัฐ เพื่อลดค่าใช้จ่ายโดยตรง
ลดระดับจากหลักสูตรพิเศษ (English Program, Mini English Program) → หลักสูตรปกติ
ค้างชำระค่าเทอม โดยหวังว่าสถานการณ์เศรษฐกิจจะดีขึ้นในภายหลัง

ปัญหาคือรูปแบบที่สามนั้นสร้างผลกระทบลูกโซ่ต่อโรงเรียนโดยตรง เพราะรายได้หลักของโรงเรียนเอกชนส่วนใหญ่มาจากค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียม เมื่อเงินไม่เข้า ค่าใช้จ่ายคงที่อย่างเงินเดือนครูและค่าสาธารณูปโภคกลับยังคงอยู่

2.2 วิกฤตประชากร — เด็กเกิดน้อยลงทุกปี

ขณะที่ปัญหาเศรษฐกิจเป็นเรื่องระยะสั้นถึงระยะกลาง วิกฤตประชากรศาสตร์คือความท้าทายระยะยาวที่หนักกว่า ประเทศไทยมีอัตราเจริญพันธุ์รวม (Total Fertility Rate) ลดลงต่ำกว่าระดับทดแทนประชากรมาหลายปีแล้ว ข้อมูลจาก สพฐ. และ สศช. ชี้ว่าจำนวนนักเรียนในระบบการศึกษาไทยมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่องในระยะยาว

ช่วงปี	จำนวนเด็กเกิด (ประมาณการ)	ผลกระทบต่อระบบการศึกษา
2555–2560	สูงกว่า 600,000 คน/ปี	ยังพอเพียง
2561–2565	แนวโน้มลดลงสู่ ~550,000 คน/ปี	เริ่มกดดัน
2566–2569	มีแนวโน้มลดลงเข้าใกล้ระดับต่ำกว่า 500,000 คน/ปี	ขาดแคลนนักเรียนชัดเจน
2570+ (คาดการณ์)	ยังคงลดลงต่อเนื่อง	วิกฤตเชิงโครงสร้าง

ผลของสองแรงกดดันนี้รวมกัน ทำให้โรงเรียนเอกชนต้องแข่งขันกันมากขึ้นเพื่อนักเรียนจำนวนที่น้อยลง ในขณะที่กำลังซื้อของผู้ปกครองก็ลดลงด้วย — สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในแง่ธุรกิจ

3. ไม่ใช่โรงเรียนทุกแห่งเจ็บเท่ากัน — ใครหนักที่สุด?

ข้อผิดพลาดสำคัญของการรายงานข่าวปัญหานี้ คือการมองโรงเรียนเอกชนเป็น “กลุ่มเดียว” ในความเป็นจริง ระดับผลกระทบแตกต่างกันมากตามประเภทของโรงเรียน

ประเภทโรงเรียน	ระดับผลกระทบ	สาเหตุหลัก
โรงเรียนนานาชาติ	น้อย	ฐานผู้ปกครองมีกำลังซื้อสูง
โรงเรียนเอกชนขนาดใหญ่ในกรุงเทพฯ	ปานกลาง	มีทุนสำรอง แต่นักเรียนเริ่มลด
โรงเรียนเอกชนขนาดกลาง-เล็ก ต่างจังหวัด	หนักมาก	ทุนสำรองน้อย + นักเรียนลดหนัก
โรงเรียนการกุศล / ศาสนา	หนัก	รายได้จำกัด + พึ่งชุมชน
โรงเรียนในพื้นที่ชายแดนใต้	หนักเป็นพิเศษ	เศรษฐกิจในพื้นที่ + ปัจจัยความมั่นคง

โรงเรียนเอกชนขนาดกลางและขนาดเล็กในต่างจังหวัดคือกลุ่มที่เปราะบางที่สุด เพราะไม่มีทุนสำรองรองรับภาวะรายได้สะดุด และต้องแข่งขันกับโรงเรียนรัฐที่ผู้ปกครองไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนโดยตรง

ส่วนโรงเรียนในพื้นที่ชายแดนภาคใต้อย่างปอเนาะและตาดีกา มีมิติที่ซับซ้อนกว่านั้น เพราะไม่ใช่เพียงธุรกิจการศึกษา แต่เป็นสถาบันที่ฝังรากในชุมชนและวัฒนธรรม การปิดตัวของสถาบันเหล่านี้จึงมีนัยสำคัญต่อการเข้าถึงการศึกษาของเด็กในพื้นที่มากกว่าที่ตัวเลขจะสะท้อนได้

4. ผลกระทบลูกโซ่ — ครู นักเรียน และระบบรัฐ

4.1 ครูคือผู้ที่รับภาระก่อน

เมื่อโรงเรียนขาดสภาพคล่อง กลุ่มแรกที่รับผลกระทบโดยตรงคือ “ครูและบุคลากร” ปัญหาที่พบบ่อย ได้แก่ การจ่ายเงินเดือนล่าช้า การไม่ต่อสัญญา และการลดเงินพิเศษหรือสวัสดิการต่างๆ

ผู้บริหารโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในภาคกลางเล่าว่า “ปีนี้หนักกว่าทุกปีที่ผ่านมา เราพยายามอย่างเต็มที่ไม่ให้กระทบเงินเดือนครู แต่ก็ไม่รู้ว่าจะยืนได้อีกนานแค่ไหน ถ้าเศรษฐกิจยังไม่ดีขึ้น”

ครูในโรงเรียนเอกชนโดยเฉพาะในต่างจังหวัดมักได้รับค่าตอบแทนต่ำกว่าครูรัฐอยู่แล้ว เมื่อสถานการณ์เลวร้ายลง ครูที่มีประสบการณ์มักเลือกย้ายไปสู่ระบบรัฐหรือออกจากวิชาชีพ ส่งผลต่อคุณภาพการสอนในระยะยาว

4.2 นักเรียนที่ย้ายโรงเรียนกลางคัน — ต้นทุนที่มองไม่เห็น

เมื่อโรงเรียนปิดหรือผู้ปกครองต้องย้ายบุตรหลานกลางภาคเรียน นักเรียนต้องเผชิญกับการปรับตัวทางสังคมและวิชาการ การสูญเสียเพื่อนและครูที่คุ้นเคย รวมถึงความเครียดทางจิตใจที่มักถูกมองข้าม นักเรียนที่อ่อนแอกว่าหรืออยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการศึกษา เช่น ป.6 หรือ ม.3 อาจได้รับผลกระทบรุนแรงเป็นพิเศษ

4.3 ภาระที่รัฐจะต้องรับ — คำถามสำคัญที่ยังต้องการคำตอบ

นี่คือมิติที่ยังไม่ได้รับการพูดถึงเพียงพอในการอภิปรายสาธารณะ หากโรงเรียนเอกชนปิดตัวเพิ่มขึ้น นักเรียนเหล่านั้นจะต้องเข้าสู่ระบบโรงเรียนรัฐ คำถามที่ตามมาคือ โรงเรียนรัฐในพื้นที่พร้อมรองรับหรือไม่? มีห้องเรียน ครู และทรัพยากรเพียงพอไหม? และงบประมาณรัฐที่ต้องเพิ่มขึ้นเพื่อรองรับนักเรียนเพิ่มจะมาจากไหน?

“ถ้าเอกชนล้ม รัฐต้องรับ — นี่คือคำถามสำคัญที่ยังต้องการคำตอบเชิงนโยบายที่ชัดเจน”

โดยปกติแล้ว รัฐบาลอุดหนุนค่าใช้จ่ายรายหัวนักเรียนในโรงเรียนเอกชนในอัตราที่ต่ำกว่าโรงเรียนรัฐ หากนักเรียนย้ายมาอยู่ในระบบรัฐ ค่าใช้จ่ายต่อหัวที่รัฐต้องรับผิดชอบจะสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

5. ข้อเสนอนโยบาย — วิเคราะห์ทุกทางเลือก

ข้อเสนอที่ 1: กองทุนสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำสำหรับผู้ปกครอง

ข้อเสนอของ ปส.กช. คือการจัดตั้งกองทุนปล่อยสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำให้ผู้ปกครองที่ไม่สามารถจ่ายค่าเทอมได้ เพื่อนำไปชำระโรงเรียนก่อนแล้วค่อยผ่อนคืน — แนวคิดคล้ายกับระบบ Student Loan ในหลายประเทศ

ข้อดี: ช่วยให้โรงเรียนได้รับเงินทันที ลดปัญหาสภาพคล่องในระยะสั้น ข้อจำกัด: หากเศรษฐกิจครัวเรือนยังไม่ฟื้น การเพิ่มภาระหนี้ให้ผู้ปกครองอาจซ้ำเติมปัญหาในระยะยาว นักวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์การศึกษาบางส่วนมองว่าแนวทางนี้เป็น “การผลักภาระ” ไม่ใช่การแก้ต้นเหตุ

ข้อเสนอที่ 2: เพิ่มเงินอุดหนุนรายหัวให้โรงเรียนเอกชน

อัตราเงินอุดหนุนรายหัวที่รัฐจ่ายให้โรงเรียนเอกชนในปัจจุบันยังต่ำกว่าต้นทุนจริงของการจัดการศึกษา การปรับเพิ่มอัตรานี้ให้สะท้อนความเป็นจริงอาจช่วยลดแรงกดดันระยะยาวได้

ข้อดี: แก้ปัญหาโครงสร้างโดยตรง ช่วยให้โรงเรียนวางแผนระยะยาวได้ ข้อจำกัด: ต้องใช้งบประมาณจำนวนมาก และอาจเกิดคำถามว่าทำไมรัฐต้องอุดหนุน “ธุรกิจ” เอกชน

ข้อเสนอที่ 3: มาตรการลดหย่อนภาษีสำหรับผู้ปกครอง

การขยายวงเงินลดหย่อนภาษีสำหรับค่าเล่าเรียนบุตร อาจช่วยให้ผู้ปกครองที่เสียภาษีมีแรงจูงใจในการรักษาบุตรไว้ในโรงเรียนเอกชน

ข้อดี: ไม่ต้องใช้งบประมาณทันที และช่วยลดภาระได้บางส่วน ข้อจำกัด: ไม่ช่วยครอบครัวที่รายได้น้อยจนไม่ต้องเสียภาษี ซึ่งเป็นกลุ่มที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุด

ข้อเสนอที่ 4: แผนปรับโครงสร้างโรงเรียนเชิงรุก

บางประเทศอย่างญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ที่เผชิญวิกฤตประชากรเช่นกัน ได้ดำเนินนโยบาย “รวมโรงเรียน” (School Consolidation) อย่างมีแผน แทนที่จะให้โรงเรียนปิดตัวเองตามธรรมชาติ ซึ่งช่วยรักษาคุณภาพการศึกษาและลดความสูญเปล่าของทรัพยากรได้

ข้อดี: แก้ปัญหาระยะยาวอย่างมีระบบ ลดความสูญเสียทรัพยากร ข้อจำกัด: ต้องการเจตจำนงทางการเมืองสูง และอาจกระทบชุมชนที่พึ่งพาโรงเรียนนั้นๆ

6. บทเรียนจากต่างประเทศ — ใครเคยผ่านวิกฤตนี้มาแล้ว?

ประเทศไทยไม่ได้เผชิญวิกฤตนี้คนเดียว ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และบางส่วนของยุโรปผ่านสถานการณ์ที่คล้ายกันมาก่อน และมีบทเรียนที่น่าสนใจ

ญี่ปุ่น — วางแผนล่วงหน้า 10 ปี รัฐบาลญี่ปุ่นตั้งคณะกรรมการระดับชาติวางแผนรับมือการลดลงของจำนวนนักเรียน มีการควบรวมโรงเรียนอย่างเป็นระบบ และปรับเปลี่ยนบทบาทโรงเรียนบางแห่งเป็นศูนย์เรียนรู้ชุมชน แทนการปล่อยให้ล้มตามธรรมชาติ

เกาหลีใต้ — ใช้ Technology ชดเชย เกาหลีใต้ลงทุนอย่างหนักใน EdTech และการเรียนรู้ผ่านระบบออนไลน์ เพื่อให้โรงเรียนขนาดเล็กที่มีนักเรียนน้อยสามารถจัดการศึกษาคุณภาพสูงได้ โดยแชร์ทรัพยากรครูข้ามโรงเรียน

ฟินแลนด์ — ยกระดับรัฐให้เป็นทางเลือกหลัก ฟินแลนด์มีโรงเรียนเอกชนในสัดส่วนที่น้อยมาก และโรงเรียนส่วนใหญ่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐอย่างเข้มแข็ง รัฐมุ่งยกระดับคุณภาพโรงเรียนรัฐให้เป็นทางเลือกหลักของประชาชน แทนการอุ้มระบบที่มีปัญหาเชิงโครงสร้าง บทเรียนสำคัญคือการลงทุนที่ฐานราก ไม่ใช่การแก้ปัญหาปลายทาง

7. บทสรุป — วิกฤตนี้กำลังถามคำถามที่ใหญ่กว่า

วิกฤตโรงเรียนเอกชนที่กำลังเกิดขึ้นในปี 2569 ไม่ใช่เพียงปัญหาของภาคธุรกิจการศึกษา แต่คือสัญญาณเตือนของ “คำถามใหญ่” ที่ประเทศไทยต้องตอบให้ได้ในอีกทศวรรษข้างหน้า นักวิชาการด้านนโยบายสาธารณะจำนวนมากตั้งคำถามเหล่านี้ไว้อย่างน่าสนใจ

ประเทศไทยต้องการระบบการศึกษาแบบใดในยุคที่เด็กเกิดน้อยลงทุกปี?
บทบาทของโรงเรียนเอกชนควรเป็นอย่างไรในระบบนิเวศการศึกษาไทย?
รัฐควรปล่อยให้ตลาดคัดกรองโรงเรียนที่ “ล้มเหลว” หรือต้องเข้าแทรกแซงเพื่อปกป้องโอกาสทางการศึกษาของเด็ก?
การศึกษาคือ “สินค้า” หรือ “สิทธิขั้นพื้นฐาน” — คำตอบของไทยต่อคำถามนี้จะเป็นตัวกำหนดทิศทางนโยบายในทศวรรษหน้า

สิ่งที่ชัดเจนที่สุดจากข้อมูลทั้งหมดคือ การนิ่งเฉยและรอให้ปัญหาคลี่คลายเองไม่ใช่ทางเลือก ตัวเลข 2,100 ล้านบาทและโรงเรียนกว่า 60 แห่งที่หยุดดำเนินการในปีเดียว คือการเตือนที่ดังพอให้รัฐบาล นักการศึกษา และสังคมไทยต้องหันมาสนใจอย่างจริงจัง

“โรงเรียนที่ดีไม่ได้สร้างจากค่าเทอมเพียงอย่างเดียว แต่สร้างจากนโยบายที่มองการณ์ไกลและสังคมที่ให้คุณค่ากับการศึกษา”

และหากรัฐไม่ตัดสินใจเชิงนโยบายที่ชัดเจนในเร็ววัน วิกฤตโรงเรียนเอกชนปี 2569 จะถูกจดจำว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างครั้งใหญ่ของระบบการศึกษาไทย ที่ประเทศมีเวลาเพียงพอที่จะรับมืออย่างมีแผน แต่เลือกที่จะมองข้ามไป

แหล่งอ้างอิง

สมาคมคณะกรรมการประสานงานและส่งเสริมการศึกษาเอกชน (ปส.กช.) — ข้อมูล ณ วันที่ 6 มิถุนายน 2569
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.)
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.)
สำนักงานสถิติแห่งชาติ

หมายเหตุ: ตัวเลขบางส่วนในบทความนี้เป็นข้อมูลประมาณการจากหลายหน่วยงาน และอาจมีการปรับปรุงตามปีงบประมาณและนิยามการนับของแต่ละหน่วยงาน ผู้อ่านที่ต้องการใช้ข้อมูลเพื่อการอ้างอิงเชิงวิชาการควรตรวจสอบกับแหล่งข้อมูลต้นฉบับโดยตรง